|
Anneke in Tanzania
God grant me the courage to change the things I can change
The serenity to accept those I cannot change
And wisdom to see the difference
But God, grant me the courage not to give up on what
I think is right even though I think it is hopeless
--Koby nKobby
2 juli 2000
Introductie
Even voor degenen die per ongeluk op deze pagina zijn beland: sinds 13 juni woon ook ik in 'Jasper & Karen residence'. Ik kom net uit Ghana en zal twee maanden in Tanzania blijven om een evaluatie opdracht uit te voeren voor IICD (International Institute for Communication en Development). Daarna heb ik nog een maand om lekker rond te reizen. Via deze weg zal ik jullie op de hoogte houden van mijn belevenissen hier in Tanzania. Te beginnen met de reis van Ghana naar Tanzania.
Ghana - Tanzania reis
Zaterdagochtend om 8.00 uur inchecken om vervolgens om 12.30 uur te vertrekken. Rustig aan, alle tijd, ik kon nog even mijn laatste kaarten uit Ghana posten, toch voor de zekerheid even kijken wat de boarding tijd is: 9.00 uur. Shit! Dat is veranderd, helaas heb ik dus een aantal mensen die me uit zouden komen zwaaien niet meer gezien. Ik zou van Accra naar Abidjan (Ivoorkust) naar Nairobi (Kenia) naar Dar es Salaam vliegen. Toen ik in Abidjan aankwam, vertelden ze me dat de vlucht die ik hierna zou hebben niet ging. Ik kon wachten tot woensdag, want dan zou die vlucht wel weer gaan of ik kon via Ethiopië naar Kenia. Ach ja, Afrikaanse vliegmaatschappijen, dan gebeuren die dingen. Maar dat ik twee dagen later nog op een vliegveld zou zitten, dat had ik natuurlijk niet verwacht. Uiteindelijk ben ik via Abidjan, terug naar Accra, via Lagos, via Addis Abeba, via Nairobi en kwam ik drie dagen later in Dar es Salaam aan.
Gatverdamme, heb ik zondagavond een beetje in mijn eentje naar Nederland - Tsjechië gekeken. Terwijl als ik in Ivoorkust had gezegd vlieg me maar terug naar Accra, ik ga woensdag wel als die vlucht dan wel gaat, dan had ik gezellig in een geheel oranje versierd Golden Tulip hotel met een hele groep Nederlanders en Nederlands buffet dit alles geheel gesponsord naar die wedstrijd kunnen kijken. Je begrijpt misschien dat ik wel ietwat baalde.
Zaterdagochtend vertrokken en maandagavond laat kwam ik aan in Dar es Salaam. Het hotel was poepisjiek en onpersoonlijk. Eerst maar eens naar huis bellen: een telefoontje van 25 minuten bleek me bij afrekening fl 300,-- te kosten. Op weg naar het ontbijt werd me wel drie keer gevraagd of alles naar wens was. Ik werd er helemaal kriegel van. Als ik een praatje wilde maken met het personeel keken ze me aan of ik gek was: ik was gast en dan ga je toch niet met personeel praten. Dus ik naar buiten om de omgeving een beetje te verkennen. Ah een taxi chauffeur, die zijn altijd in voor een praatje:
A: How are you
T: Fine, where are you from?
A: Holland
T: Don't know
A: It is in Europe
T: Don't know
A: Okay, but you must know Dar es Salaam, can you tell me if this place is near the city centre?
T: Don't know
"Oooohhh! Tanzania kan nooit zo leuk worden als Ghana!"
Woning
Ik moest zo snel mogelijk een andere woning vinden. Gelukkig had ik dat de volgende dag gelijk al gevonden. Een van onze project partners, stelde me voor aan Jan Willem, een Nederlander op de universiteit van Dar Es Salaam. Toen ik hem vroeg of hij nog een woning voor me wist, haalde hij Jasper erbij. Jasper vroeg: Kun je klaverjassen? Dat is mooi want we hebben vanavond nog een vierde man nodig en dan kun je daarna gelijk blijven. Nu ben ik dus ook bewoner van Jasper & Karen Residence. Erg gezellig. Toen ik er kwam, woonden Jasper, Karen, Jessica en Welmoed er, alleen zij zijn vorige week alle vier naar Nederland vertrokken. Via deze website houden we jullie natuurlijk op de hoogte (sorry dat het een week duurde voor het eerste verhaaltje). Inmiddels wonen we weer met z'n vieren: Guus, Myrthe, Jan Willem en ik. Een begeesterd bioloog, cultureel antropologe, IT-verkoper en ik (tja, wat ben ik?). Allen heel verschillende mensen en juist daarom heel leuk. De eerste interessante na-het-eten-discussies heeft al plaats gevonden. Even nog een korte impressie van de sfeer op dit moment: Myrthe is een cake aan het bakken, "Guus heeft hottelephone ontdekt, bellen via het Internet, dus vandaag hebben allemaal even via naar huis gebeld (alleen bij mij lukte het niet). "Lekker goedkoop" alleen als je maar lang genoeg belt is het toch weer duur dus ik ben wel een beetje bang voor de telefoonrekening aan het eind van de maand. Vrijdag zijn we naar een Afrikaanse dansshow geweest en zaterdag naar Sugarrays, een bar. Vandaag was iedereen van plan om te gaan werken maar het kwam voornamelijk neer op een beetje prutsen aan onze voorraad laptops. Maar vanavond toch maar weer naar Slipway om de Euro 2000 finale te kijken.
Huis
Karen en Jasper hadden het mooi gepland om het huis te laten verbouwen terwijl ze zelf in Nederland vakantie aan het vieren waren. Er moesten drie ramen ingebouwd worden en een muur uitgebroken worden. Dit alles voor wat meer doorluchting in de warmere perioden. De Fundi's wilden eerst alle raamgaten uitboren om vervolgens de kozijnen erin te zetten. Dat zouden ze met zijn drieen wel afkrijgen in een dag. Maar die avond moesten we natuurlijk met zijn allen naar het vliegveld om wat mensen naar Nederland te schoppen. Jasper had het goed gezien dat die ramen 's avonds nog niet klaar zouden zijn: uiteindelijk hebben ze er vier dagen over gedaan. Vier dagen in de herrie en de troep, maar het is supermooi geworden en ik denk dat het nog nooit zo schoon is geweest als het nu is.
Voetbal voor integratie
De eerste avond klaverjassen, de tweede avond mee naar een feest in Bar es Salaam gegeven door 4 Nederlandse jongens. Ik viel met mijn neus in de boter en ben direct geïntroduceerd in de Nederlandse 'expat' society in Dar es Salaam. Heel leuk en heel gezellig, stuk voor stuk leuke mensen, alleen dat kan natuurlijk niet de bedoeling zijn van mijn verblijf in Tanzania dat ik met uitsluitend Nederlanders optrek. En dé manier om te integreren is voetbal. Dus ik heb bij een van de venters die met werkelijk van alles op straat lopen te leuren een voetbal gekocht. Dit werkt erg goed. Bij aankoop van de bal vroeg Emmanuel, de jongen met wie ik op dat moment aan het lunchen was, verbaasd of ik kon voetballen. Nou ja, een beetje. Direct werd ik uitgenodigd om zondagochtend mee te gaan voetballen. Ik zou wat Nederlanders meenemen en dan zouden we Tanzania-Nederland gaan spelen, op zondagochtend 7.00(!) uur. Bij thuiskomst bleek Amos, onze Askari*, een enthousiast en getalenteerd voetballer te zijn. Net voor we Karen, Jasper, Welmoed en Jessica naar het vliegveld zouden brengen heb ik in de achtertuin nog een poosje hooggehouden met Amos. Ondanks dat de bal af en toe door een laaghangende tak werd tegengehouden konden we er goed voetballen. Voor de grap zei ik: "Als Karen en Jasper weg zijn moeten we maar een voetbalveld van de achtertuin maken." De volgende ochtend, hoorde ik wat lawaai, maar met een Moskee in de buurt en wel vaker wat rare dierengeluiden (en nog ietwat slaperig van de avond ervoor in Bar es Salaam en Arcade) was ik wel wat gewend en sliep ik lekker door. Tot het op een gegeven moment echt te erg werd. Ik opende mijn gordijn en wat zag ik: Amos met een bijl en de hele tuin lag overhoop. Er schoot door mijn hoofd wat ik de vorige dag gezegd had: "Als Karen en Jasper weg zijn moeten we maar een voetbalveld van de achtertuin maken". Hij zou toch niet… Ik trok mijn broek aan en rende naar buiten: "What are you doing?!!" Gelukkig had Rose, de huisbaas had hem de dag ervoor opdracht gegeven om de laaghangende takken te snoeien. Oeiii, gelukkig. Maar de volgende keer toch maar wat op mijn woorden passen.
Wat betreft Tanzania-Nederland was ik een beetje te optimistisch. Toen wij Nederlanders met zijn drieen op het veld aankwamen, stonden daar al 20 Tanzanianen op het veld te wachten. Een beetje mixen leek ons dus een beter idee. Op een hard en golvend veld, met toch hier en daar wat gras tussen de paardenpoep en keien door werd er toch een leuk potje gevoetbald.
Voetbal voor teleurstelling
Natuurlijk wordt ook hier voetbal gekeken. Oranje gekleed, oranje geverfd haar (wat dagen later nog te herkennen is) soms met bitterballen en tijdens de wedstrijd Nederland-Joegoslavië zelfs met boerenkool met worst in de rust. Hmm, wat smaakt dat dan toch goed. Je merkt gewoon dat mensen steeds enthousiaster worden. Tot Nederland- Italië. We hebben die wedstrijd in Slipway gekeken. Nu ben ik niet van plan om een analyse van de wedstrijd te geven, dat zullen genoeg mensen gedaan hebben en nog steeds doen, maar laat ik het als volgt typeren. Ik dacht dat er overwegend Nederlanders waren, maar in de loop van de wedstrijd leken er meer en meer Italianen aanwezig te zijn. Wat een deceptie, dat terwijl ik net in ze begon te geloven. Ik vond het heel jammer geen deel uit te maken van de oranjegekte in Nederland, nu vind ik het geloof ik niet zo heel erg meer.
|
Paginas
Welkom
Trouwen!
Adres
Geluidjes
Linkjes
Begrippen
Vragen
Tanzatest
Fotoboek
Algemeen
Bewoners
Bezoekers
Gastschrijvers
Anneke
Carel
Gert
Guus
Jan Willem
John
Joost
Lulu
Marjolein
Archief
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
Maart 2001
Februari 2001
Januari 2001
December 2000
November 2000
Oktober 2000
September 2000
Augustus 2000
Juli 2000
Juni 2000
Mei 2000
April 2000
Maart 2000
Februari 2000
Januari 2000
December 1999
November 1999
|