24 juli 2000 Na vier dagen in Nederland te zijn geweest stapten we bij Frank en Josette in de auto om naar Roskilde te vertrekken. Ondanks de omleiding die ons drie uur kostte en een stevige drugscontrole door de Duitse douane en dankzij het Duitse bubbelwater dat prachtige maagboeren opleverde was het erg gezellig in de auto. Toen we aankwamen was het nog mooi weer en donderdag ook nog, vrijdag en zaterdag was het ontzettend koud en regenachtig. In Tanzania dachten we nog: Regenpak? Welnee, dat hebben we niet nodig! De laatste dag echter was de mooiste dag die we tijdens ons hele verblijf hebben meegemaakt. Het was weer als vanouds gezellig, eigenlijk is het een erg leuke manier om veel mensen te zien. Na Roskilde vroeg niemand meer hoe het in Tanzania was, hoe het in Roskilde was geweest was ineens veel interessanter. Van een onbeduidend stadje in Denemarken was Roskilde namelijk dat festival waar negen mensen overleden bij een concert van Pearl Jam geworden... In de Nederlandse kranten werd de schuldvraag uitvoerig behandeld en commentaar geleverd op het ondanks de tragedie voortzetten van het festival. Hoe het kon gebeuren weet niemand, er zijn mensen uitgegleden in de blubber die niet meer op hebben kunnen staan. Een onwaarschijnlijk ongeluk. De dag na het ongeluk werd er op het bewuste podium een indrukwekkende rouwdienst gehouden door de bisschop van Roskilde. Het publiek was die dag niet uitbundig zoals gewoonlijk en men hield nog meer rekening met elkaar dan gewoonlijk. ŽZomaarŽ doorgaan, zo voelde het helemaal niet. Een veelgestelde vraag, uiteraard, hoe was het weer in Nederland? Van begin tot het eind: geen zomer! Jassen en lange mouwen en broeken aan... Natuurlijk krijgen we in Dar es Salaam genoeg zon, maar Nederland is zo leuk als iedereen op terrasjes zit... Vantevoren dacht ik vier weken vakantie gevoel te hebben, maar dat was niet zo. Ik woonde gewoon weer even in Nederland en dat was erg leuk. Een week voordat ik weer naar Dar vertrok dacht ik: Ik heb nog een week in Nederland nodig! Maar op de laatste dag voelde het toch wel weer goed om terug te gaan. Wat er veranderd is in Nederland... aan de ene kant zie je dat het assortiment kant en klaar voedsel zich uitbreidt, terwijl aan de andere kant de verscheidenheid aan vitaminepotjes en -merken toeneemt. Je kan ook geen drankje meer kopen zonder dat er opstaat hoeveel procent van de dagbehoefte aan vitaminen er in een glas zit. Het gebruik van mobiele telefoons is aanzienlijk toegenomen en niemand vindt het meer genant om er op een willekeurige plek (bij voorkeur OV) duidelijk verstaanbaar in te tetteren. Ik vond dat wel amusant, maar veel Nederlanders klagen erover. Er was een ontzettend personeelstekort, in heel veel gebieden (behalve ontwikkelingssamenwerking...). De Kinki kappers zijn ongeinspireerder geworden. Het druk hebben is status. Wat is er veel te doen! Theater, films, bands, cafeetjes, uit eten, afspraken... Nederland is rijk, zo rijk. Nederland is vol, zo vol. Werk en geld genoeg, maar ruimte... Met Marjolein twee dagen naar Terschelling geweest, erg mooi, erg leuk. Leuk om het verschil te zien in hoe er in Tanzania en Nederland over ŽnatuurŽ wordt nagedacht. Op Terschelling wordt zorgvuldig een bepaalde oppervlakte beschermd en soms zelfs hersteld naar hoe het vroeg in de twintigste eeuw was. Uiteraard worden er fiets- en wandelpaden aangelegd, zodat iedereen wel naar die natuur kan komen kijken. In Tanzania zijn immense gebieden onaangeraakt, omdat niemand daar ooit zin of tijd voor had. Grappig is dat je, als je in Tanzania bent, Tanzanianen en Nederlanders tegen elkaar gaat afzetten. Tanzanianen zijn zo relaxed dat je op een gegeven moment met het idee rondloopt dat alle Nederlanders verschrikkelijk gestressed zijn. Was niet zo! Verder gaan hier in Tanzania dingen zo vaak langzaam of verkeerd dat je denkt dat in Nederland alles wel gesmeerd moet verlopen... ook niet waar! Zeker vier keer fikse vertragingen met de trein, twee keer op een treintaxi staan wachten die niet kwam, een andere taxi aangesproken die helemaal niet wilde rijden omdat we maar 500 meter verderop moesten zijn (maar we hadden zoŽn 70 kg bij ons! En Jas had last van zŽn rug...) Als afscheidsavond hebben we een Vlaams gebruik uitgeprobeerd: de kaas- en wijnavond. Het werkt als volgt: Je laat je bezoek een lekker kaasje meenemen, je koopt zelf wijn, stokbrood, olijven, nootjes, en het wordt vanzelf gezellig! Bovendien hou je gegarandeerd veel kaasjes over die je dan bijvoorbeeld mee naar Tanzania kan nemen... Later deze week meer over hoe het is om weer hier te zijn! |
![]() Paginas
Fotoboek
Gastschrijvers
Archief
|