Juni 2000


26 juni 2000
We zijn weer thuis... of niet? Want waar is nu ons 'thuis', Dar of toch Rotterdam dan wel Amsterdam? Maar niet te veel over nadenken. Het aankomen op Schiphol was een groot festijn, traantjes van ontroering bij het zien van meer mensen dan aangekondigd... Terwijl er f 29,- aan parkeergeldverstreek zaten wij aan de eerste Waldkorn broodjes met kaas, en melk. De ongelooflijke keus aan eten in Nederland is aan de ene kant misschien wat overdreven, aan de andere kant ook erg lekker (voelt niemand zich geroepen om een sandwich-shop te openen in Dar?!). Ik ben bang dat alle verloren kilo's er rap weer aan gaan komen. Het weer is nauwelijks zomer te noemen, ik ben flink aan het niesen en moet sokken aan... Na Schiphol naar oma's, opa, oom, tante en nichtjes van Karen, bijkletsen, kadootjes geven en kleren ophalen, die we bijna niet mee hadden genomen uit Dar. In Amsterdam werden we door Frank en Josette onthaald op een door Jasper zo gemiste kaasfondue. Zondag de Kalverstraat in om wat shirts met lange mouwen te kopen. Behalve dat het me opviel dat Nederlanders erg veel aandacht aan hun uiterlijk besteden en dat auto's hier zo nieuw en stil zijn en zo hard rijden, hoeven we hier eigenlijk nauwelijks te wennen. 7,5 maand lijkt uiteindelijk toch helemaal niet zo lang. Uiteraard zondagavond voetbal gekeken, speciaal en toch ook weer zo gewoon om iedereen weer te zien.

Overigens zijn we vrijdag vertrokken vanuit een half verbouwd huis... Rose (onze huisbazin) belde donderdag op dat het haar een goede planning leek om de fundi* vrijdag en zaterdag langs te laten komen om de nieuwe ramen er in te zetten. Toen we vrijdagmiddag thuis kwamen uit ons werk, was van twee ramen het werk al half gedaan en was er slechts één elektriciteitskabel doormidden, wat goed uitkwam: zo krijgt onze askari* die voor elektricien studeert ook nog wat praktijkervaring. Sorry en bedankt lieve huisgenootjes voor het jullie mogen achterlaten in zo'n stofnest...

13 juni 2000
Jawel, we voeren zowaar de frequentie nog even op zo vlak voordat we naar Nederland gaan. Nu geen vraagtekens meer: We komen zaterdagochtend 24 juni om 9.25 uur aan, vluchtnummer BA8111.

Maar dat is niet de enige reden om de frequentie op te voeren, er is dit weekend weer van alles gebeurd. Na zaterdagavond België-Zweden te hebben gekeken (ondersteuning van de veel kleinere Belgische gemeenschap in Dar es Salaam; en het had effect!) zijn we na de goede ervaring van vorige week weer naar de Bilicana's gegaan (da's die disco in de stad). Deze keer ging Jas wel mee. We dachten nu de kortste weg te weten. Niet dus. We sloegen een éénrichtingsweg in (de verkeerde kant op) en werden aangehouden door de verkeerspolitie, één van de meer corrupte beroepsgroepen in Tanzania. De keus is altijd mee naar het bureau of drie keer zo weinig betalen direct aan de agent. Principieel als we zijn wilden we natuurlijk mee naar het bureau, dus we stelden voor om achter hun aan te rijden. Dat ging niet want ze hadden geen auto.... Of er een agent met ons mee kon rijden. Tuurlijk, zei Rachel, jij wel, maar je geweer niet. Daar moesten de zes agenten die zich met ons bezig hielden even over vergaderen. Ze kwamen terug met de oplossing: Hadden wij alledrie echt heel, heel veel spijt van onze fout? Ja, natuurlijk! En beloofden we echt dat we dit nooit, nee nooit meer zouden doen? Ja, natuurlijk! Okee, dan mochten we gratis door. Uiteraard pas na nog ruim een kwartier over koetjes en kalfjes gepraat te hebben (Hoe oud zijn jullie? Goh, da's ook niet oud! Hoe ervaren jullie het verschil tussen Nederland en Tanzania (dat is hier overigens echt een standaardvraag)).

Het volgende festijn vond in de Bilicana's plaats. De avond werd gesponsord door Aspen sigaretten. Bij de ingang kreeg iedereen een lootje. En ik werd omgeroepen! Ik was helemaal in juichstemming want ik dacht: Dat Magical-Weekend-in-Zanzibar is van ons! Niet dus, er moest om gestreden worden met nog twee deelnemers. De wedstrijd ging als volgt: We kregen ieder een pakje Aspen, moesten dat zo snel mogelijk openmaken, een sigaret eruit halen en aansteken. Afijn, al tijdens de uitleg stond mijn tegenstandster met een sigaret in haar mond... Evengoed toch nog de tweede prijs gewonnen, een Aspen paraplu. Het eerstvolgende regenseizoen begint in november....

Zondag gingen we zwemmen en daar kwamen we, na eerst anderhalf uur bezig te zijn geweest met het helpen van de (heel erg) Britse manager met zijn computerproblemen (sjonge wat kon die man praten, hij heeft zeker 10 minuten gepraat over die heerlijke vette saus die in zijn favoriete kroeg in Engeland bereid werd...), twee Nederlandse missionarissen tegen die hier al 35(!) jaar zaten. Wat hebben die een veranderingen meegemaakt.... Eé van de twee had in de bush bush gezeten waar drie keer per jaar een auto langskwam en je voor een brief posten 80 km. moest fietsen, de ander had op een eiland gewoond waar ie op een gegeven moment een half jaar lang niet af kon omdat beide boten stuk waren. Na het zwemmen gingen we snacken in Kariakoo (een drukbevolkte 'markt' wijk in Dar), waar we samen 1500 shilling (onbeveer 4 gulden) betaalden voor een complete maaltijd inclusief een juice. En laat niemand meer zeggen dat Tanzanianen lui zijn want wat werken die mensen daar hard en wat maken ze een lange dagen! Erna op naar de tegenstelling.... voetbal kijken in het Sheraton, waar het bier 1800 shilling kost, het vol zit met blanken (in dit geval Nederlanders) die geld over hebben voor het uit Nederland over laten vliegen van oranje pruiken en weet ik wat voor prullaria...

Om even terug te komen op dat eiland waar die missionaris heeft gewoond, dat heet Ukiriwe en Gert heeft er gefietst en het was erg mooi en leuk. Gert kwam donderdagavond terug en vloog vrijdag naar Nederland: één dagje maar om zijn verhalen te horen, veel te kort. We hopen dat ie er nog wat over gaat schrijven op de site....

4 juni 2000
Over drie weken zijn we alweer in Nederland! Vrijdag 23 juni vertrekt ons British Airways toestel (vluchtnummer ????) om via Londen zaterdagochtend ??:?? uur aan te komen. En we hebben er zin in! Het lijkt me erg speciaal om drie weken in Nederland op vakantie te zijn, nog nooit gedaan! We hebben al een behoorlijke boodschappenlijst met allerlei dingen die we in Nederland willen kopen, van pickle chips tot schemerlampjes en van beha's tot fietsen…..

Gistermiddag heb ik aan tien vrouwen een lezinkje gegeven over voedselverpakken. Deze vrouwen waren de vertegenwoordigers van verschillende regio's in Tanzania van TAFOPA (Tanzania Food Processors Association). Het begon allemaal omdat ik samen met SIDO (Small Industries Development Organisation, zij hebben TAFOPA opgericht) een afstudeervoorstel voor een industrieel ontwerper had opgesteld, om hier een merkverpakking voor de verschillende producten (bloem, pindakaas, jam, sap, cake decoraties, etc.) te komen ontwerpen. Toen bedacht SIDO dat het wel leuk zou zijn als ik de TAFOPA vrouwen wat op zou warmen en die kwamen toch toevallig naar Dar voor een leadership cursus. Nu weet ik eigenlijk helemaal niet zo veel van voedselverpakkingen, maar ik had veel voorbeelden gekocht in de supermarkt, en teindelijk werd het vooral een interessante discussie. Dit soort dingen is wel erg leuk aan werken in Tanzania (of wellicht in ontwikkelingslanden in het algemeen), dat je kansen en verantwoordelijkheden krijgt die je in Nederland niet gauw zou krijgen!

De avonden afgelopen weekend waren weer erg Tanzaniaans. Vrijdagavond gingen Jasper en ik mee Gert Jan naar het vliegveld brengen. Gert Jan is de TU begeleider van Jessica en Welmoed, hun Tanzaniaanse begeleider is Rabson. GJ (zo noemen de Tanzanianen hem) werd om 8 uur al opgehaald terwijl hij pas om 10 uur op het vliegveld moest zijn wat wij erg vroeg vonden. Maar de reden werd al gauw duidelijk: We moesten eerst nog even naar de favoriete 'sitting room' (Tanzaniaans voor buurtkroeg) van Rabson want die wilde zijn vrienden aan GJ laten zien en andersom. Rabson zijn broer ging ook mee naar het vliegveld en nadat we GJ weggebracht hadden wilden hij ons ook nog even zijn favoriete sitting room laten zien. En zijn huis. Dus we hebben Dar es Salaam weer wat beter leren kennen…

Zaterdagavond ging ik dansen met Rachel (die Jasper is echt een party-pooper tegenwoordigs). Dat begon ook weer erg leuk, we kwamen langs een gebouw en dachten: Wat is daar aan de hand, en prompt werden we uitgenodigd om mee te doen aan een bruiloftsfestijn! Daarna naar de California Dreamers, waarvan de afkorting 'CD' hetzelfde is als die voor prostituee, en dat is niet toevallig, zo bleek. Naar verhouding veel te veel jonge Tanzaniaanse meisjes (met korte rokjes, waarvan ik me altijd afvraag wanneer ze die dan aandoen, want op straat zie je dat vrijwel nooit) en oude blanke mannen. Kortom een veeschuur. Gelukkig was er in het centrum nog een leukere disco waar het goed dansen was.

Langzaam maar zeker werken we hier naar Nederlandse zomertemperaturen toe (gisteren en vandaag regende het, hoewel het regenseizoen is afgelopen), 's avonds is het zowaar soms fris! Dus dat zal makkelijk wennen worden zometeen.

Poppetje

Paginas
Welkom
Trouwen!
Adres
Geluidjes
Linkjes
Begrippen
Vragen
Tanzatest

Fotoboek
Algemeen
Bewoners
Bezoekers

Gastschrijvers
Anneke
Carel
Gert
Guus
Jan Willem
John
Joost
Lulu
Marjolein

Archief
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
Maart 2001
Februari 2001
Januari 2001
December 2000
November 2000
Oktober 2000
September 2000
Augustus 2000
Juli 2000
Juni 2000
Mei 2000
April 2000
Maart 2000
Februari 2000
Januari 2000
December 1999
November 1999