26 juni 2000 Overigens zijn we vrijdag vertrokken vanuit een half verbouwd huis... Rose (onze huisbazin) belde donderdag op dat het haar een goede planning leek om de fundi* vrijdag en zaterdag langs te laten komen om de nieuwe ramen er in te zetten. Toen we vrijdagmiddag thuis kwamen uit ons werk, was van twee ramen het werk al half gedaan en was er slechts één elektriciteitskabel doormidden, wat goed uitkwam: zo krijgt onze askari* die voor elektricien studeert ook nog wat praktijkervaring. Sorry en bedankt lieve huisgenootjes voor het jullie mogen achterlaten in zo'n stofnest... 13 juni 2000 Maar dat is niet de enige reden om de frequentie op te voeren, er is dit weekend weer van alles gebeurd. Na zaterdagavond België-Zweden te hebben gekeken (ondersteuning van de veel kleinere Belgische gemeenschap in Dar es Salaam; en het had effect!) zijn we na de goede ervaring van vorige week weer naar de Bilicana's gegaan (da's die disco in de stad). Deze keer ging Jas wel mee. We dachten nu de kortste weg te weten. Niet dus. We sloegen een éénrichtingsweg in (de verkeerde kant op) en werden aangehouden door de verkeerspolitie, één van de meer corrupte beroepsgroepen in Tanzania. De keus is altijd mee naar het bureau of drie keer zo weinig betalen direct aan de agent. Principieel als we zijn wilden we natuurlijk mee naar het bureau, dus we stelden voor om achter hun aan te rijden. Dat ging niet want ze hadden geen auto.... Of er een agent met ons mee kon rijden. Tuurlijk, zei Rachel, jij wel, maar je geweer niet. Daar moesten de zes agenten die zich met ons bezig hielden even over vergaderen. Ze kwamen terug met de oplossing: Hadden wij alledrie echt heel, heel veel spijt van onze fout? Ja, natuurlijk! En beloofden we echt dat we dit nooit, nee nooit meer zouden doen? Ja, natuurlijk! Okee, dan mochten we gratis door. Uiteraard pas na nog ruim een kwartier over koetjes en kalfjes gepraat te hebben (Hoe oud zijn jullie? Goh, da's ook niet oud! Hoe ervaren jullie het verschil tussen Nederland en Tanzania (dat is hier overigens echt een standaardvraag)). Het volgende festijn vond in de Bilicana's plaats. De avond werd gesponsord door Aspen sigaretten. Bij de ingang kreeg iedereen een lootje. En ik werd omgeroepen! Ik was helemaal in juichstemming want ik dacht: Dat Magical-Weekend-in-Zanzibar is van ons! Niet dus, er moest om gestreden worden met nog twee deelnemers. De wedstrijd ging als volgt: We kregen ieder een pakje Aspen, moesten dat zo snel mogelijk openmaken, een sigaret eruit halen en aansteken. Afijn, al tijdens de uitleg stond mijn tegenstandster met een sigaret in haar mond... Evengoed toch nog de tweede prijs gewonnen, een Aspen paraplu. Het eerstvolgende regenseizoen begint in november.... Zondag gingen we zwemmen en daar kwamen we, na eerst anderhalf uur bezig te zijn geweest met het helpen van de (heel erg) Britse manager met zijn computerproblemen (sjonge wat kon die man praten, hij heeft zeker 10 minuten gepraat over die heerlijke vette saus die in zijn favoriete kroeg in Engeland bereid werd...), twee Nederlandse missionarissen tegen die hier al 35(!) jaar zaten. Wat hebben die een veranderingen meegemaakt.... Eé van de twee had in de bush bush gezeten waar drie keer per jaar een auto langskwam en je voor een brief posten 80 km. moest fietsen, de ander had op een eiland gewoond waar ie op een gegeven moment een half jaar lang niet af kon omdat beide boten stuk waren. Na het zwemmen gingen we snacken in Kariakoo (een drukbevolkte 'markt' wijk in Dar), waar we samen 1500 shilling (onbeveer 4 gulden) betaalden voor een complete maaltijd inclusief een juice. En laat niemand meer zeggen dat Tanzanianen lui zijn want wat werken die mensen daar hard en wat maken ze een lange dagen! Erna op naar de tegenstelling.... voetbal kijken in het Sheraton, waar het bier 1800 shilling kost, het vol zit met blanken (in dit geval Nederlanders) die geld over hebben voor het uit Nederland over laten vliegen van oranje pruiken en weet ik wat voor prullaria... Om even terug te komen op dat eiland waar die missionaris heeft gewoond, dat heet Ukiriwe en Gert heeft er gefietst en het was erg mooi en leuk. Gert kwam donderdagavond terug en vloog vrijdag naar Nederland: één dagje maar om zijn verhalen te horen, veel te kort. We hopen dat ie er nog wat over gaat schrijven op de site.... 4 juni 2000 Gistermiddag heb ik aan tien vrouwen een lezinkje gegeven over voedselverpakken. Deze vrouwen waren de vertegenwoordigers van verschillende regio's in Tanzania van TAFOPA (Tanzania Food Processors Association). Het begon allemaal omdat ik samen met SIDO (Small Industries Development Organisation, zij hebben TAFOPA opgericht) een afstudeervoorstel voor een industrieel ontwerper had opgesteld, om hier een merkverpakking voor de verschillende producten (bloem, pindakaas, jam, sap, cake decoraties, etc.) te komen ontwerpen. Toen bedacht SIDO dat het wel leuk zou zijn als ik de TAFOPA vrouwen wat op zou warmen en die kwamen toch toevallig naar Dar voor een leadership cursus. Nu weet ik eigenlijk helemaal niet zo veel van voedselverpakkingen, maar ik had veel voorbeelden gekocht in de supermarkt, en teindelijk werd het vooral een interessante discussie. Dit soort dingen is wel erg leuk aan werken in Tanzania (of wellicht in ontwikkelingslanden in het algemeen), dat je kansen en verantwoordelijkheden krijgt die je in Nederland niet gauw zou krijgen! De avonden afgelopen weekend waren weer erg Tanzaniaans. Vrijdagavond gingen Jasper en ik mee Gert Jan naar het vliegveld brengen. Gert Jan is de TU begeleider van Jessica en Welmoed, hun Tanzaniaanse begeleider is Rabson. GJ (zo noemen de Tanzanianen hem) werd om 8 uur al opgehaald terwijl hij pas om 10 uur op het vliegveld moest zijn wat wij erg vroeg vonden. Maar de reden werd al gauw duidelijk: We moesten eerst nog even naar de favoriete 'sitting room' (Tanzaniaans voor buurtkroeg) van Rabson want die wilde zijn vrienden aan GJ laten zien en andersom. Rabson zijn broer ging ook mee naar het vliegveld en nadat we GJ weggebracht hadden wilden hij ons ook nog even zijn favoriete sitting room laten zien. En zijn huis. Dus we hebben Dar es Salaam weer wat beter leren kennen… Zaterdagavond ging ik dansen met Rachel (die Jasper is echt een party-pooper tegenwoordigs). Dat begon ook weer erg leuk, we kwamen langs een gebouw en dachten: Wat is daar aan de hand, en prompt werden we uitgenodigd om mee te doen aan een bruiloftsfestijn! Daarna naar de California Dreamers, waarvan de afkorting 'CD' hetzelfde is als die voor prostituee, en dat is niet toevallig, zo bleek. Naar verhouding veel te veel jonge Tanzaniaanse meisjes (met korte rokjes, waarvan ik me altijd afvraag wanneer ze die dan aandoen, want op straat zie je dat vrijwel nooit) en oude blanke mannen. Kortom een veeschuur. Gelukkig was er in het centrum nog een leukere disco waar het goed dansen was. Langzaam maar zeker werken we hier naar Nederlandse zomertemperaturen toe (gisteren en vandaag regende het, hoewel het regenseizoen is afgelopen), 's avonds is het zowaar soms fris! Dus dat zal makkelijk wennen worden zometeen. |
![]() Paginas
Fotoboek
Gastschrijvers
Archief
|