November 1999


29 november 1999
Zo, vandaag weer een drukke dag gehad! Ik ben namelijk de halve dag bezig geweest om de $100 terug te krijgen dat we in onze eerste week met traveler cheques op een lokale bank gestort hadden. Ik werd toen gewaarschuwd dat het verzilveren van de cheques twee weken kon duren. Toen ik vandaag terug kwam om wat nieuwe cheques te storten, vertelde het meisje aan de balie vrolijk dat m'n vorige cheque al verzilverd was. Om het te bewijzen liet me een scherm zien waarop een balans van $25 stond. Het bleek dat het verzilveren van cheques bij onze bank $75 kost. Dat pikte ik natuurlijk niet! Anderhalf uur en heel wat gesprekken later zat ik (in een heel ander gebouw) met de maniging director van de bank aan tafel. Na alles uitgelegd te hebben vroeg hij me uiteindelijk hoeveel commissie ik dan bereid was te betalen. Met stomheid geslagen stamelde ik $5 omdat de wisselkantoren ook zo iets rekenen. Als klap op de vuurpijl vertelde hij daarna dat hij nog ergens 60 paar tweedehands schoenen in zeer goede staat had liggen, die hij graag aan het Leger des Heils zou willen geven. Wat een vent, wat een bank. Die nieuwe cheques heb ik uiteindelijk toch maar niet gestort....

En de eerste post kwam vandaag binnen. Wat een feest!

27 november 1999
Gisteren voor de eerste keer gedanst! Uiteraard op Soukous muziek (Congolees). We waren namelijk op de school waar Marcel en Elise werken. Elise kende ik (Karen) al uit Delft, omdat ze ook IO heeft gestudeerd en bij DDS roeide. Marcel en Elise zitten ondertussen al ruim twee jaar in Tanzania. Ze werken bij GOIG, een handicraft-school en gisteren presenteerden alle leerlingen hun producten en deden ze liedjes en dansjes. Helaas waren we vanwege mijn werk te laat (tja, het schiet hier soms niet echt op...) voor die presentaties, maar op tijd voor een rondleiding, biertje en dansje wat erg gezellig was. Met de bus terug naar huis kon niet meer (wij zitten helemaal aan de andere kant van Dar dan zij) en dus hebben we bij hun gegeten en gelogeerd. En natuurlijk ook omdat we hun huis wilden zien!

Vandaag zijn we op broekenjacht geweest voor Jas, aangezien hij liever niet in korte broek naar het Computing Centre gaat. Niet alle broekenverkopers waren even behulpzaam (we hebben vijf minuten in een kraampje gestaan en toen kwam er nog niemand) maar uiteindelijk is Jas wel geslaagd (een lange en een stiekem toch korte broek, maar een die we wel netjes vonden). Hoewel geslaagd...hij moet ze nog passen, maar dat durft ie niet om een of andere reden. In zo'n kraampje meten ze wel je taille en je beenlengte op en dat doen ze ook zo'n beetje bij die broeken, maar of het dan ook echt past is nog maar de vraag. Het viel ons tijdens die broekenzoektocht al op dat de erg warme december maand er aan komt... om de 10 meter moet je even bijkomen in de schaduw. Maar nu zijn we 'thuis', waait er een lekker windje en staat de ventilator aan. Jas kan trouwens enorm goed afdingen, en dat is maar goed ook want dat is zelfs bij huizen niet meer dan normaal (de beste score tot nu toe is van 1200 naar 500 dollar per maand... evengoed vonden we het huis toch niet zo leuk en te ver van de bus).

Vanavond gaan we naar de afsluiting van het filmfestival: the Fifth Element! Komen we Marcel en Elise weer tegen, en waarschijnlijk nog heel veel andere Nederlanders... Dat was het leuke nieuws, het slechte nieuws is dat er nog steeds geen post is...pap, mam, Miranda, is onze post wel in Nederland aangekomen?

24 november 1999
Even een kort bericht omdat er eigenlijk niet zo veel te zeggen is. Karen is nog steeds aan het werk en Jasper is nog steeds op huizenjacht. Ja, we hebben in twee weken de sleur al weer aardig te pakken. :) Enige nieuws wat ik kan bedenken, is dat het geluidje dat we opgenomen hebben het volgens mij nu echt doet (denk ik). Oh ja, verder zijn de internet prijzen weer omlaag gegaan. We hebben nu een plek gevonden waar surfen in de daluren nog maar Tsh* 500 per uur kost. Dat is nog minder dan dat je aan telefoon tikken kwijt zou zijn als je in zou bellen. Ik denk dat we maar een huisje dicht bij zo'n internet café moeten gaan zoeken.

Hoe is het verder in Nederland? Over het weer worden we goed geinformeerd (koud, koud, koud), maar we lopen heel erg achter met de Big Brother roddels. Verder hebben we nog helemaal geen (papieren) post gekregen. We weten niet of het komt omdat de post zo sloom is, of omdat er ergens in de schakel een postbode met losse handjes aan het werk is. Als je ons iets wilt sturen, let er dan op dat er niks anders dan briefpapier in zit. Dat verhoogt de kans dat het aan komt enorm....

Laatste nieuws: Het heeft vandaag zowaar een paar keer een uurtje geregend. Daar komen we toch niet voor naar Tanzania?

21 november 1999
Het is nog vroeg vandaag (10.30 uur) en we hebben al ontbeten, de was gedaan en een mooie introductie overgenomen op de website (zoals jullie zien).... en dat op zondag! We moeten trouwens wel vroeg opstaan, omdat het ontbijt van zeven tot negen is. Zelfs op zondag! Nou ja, dan hebben we in ieder geval wel lekker lange dagen. Zometeen gaan we naar een huis kijken. We kwamen een Indier tegen in de stad en die had nog een huisje over. Omdat het nog vroeg is gaan we hier nu iets vertellen over gister... en ook omdat het zo'n typisch Tanzaniaanse dag was waarop allerlei leuke en verrassende dingen gebeuren.

Mijn (Karen) baas had me gevraagd of ik naar een trade fair, waarop verschillende Tanzaniaanse bedrijven zich presenteren, wilde gaan, om te kijken of er nog wat interessants bij zat voor het ecodesign project. Er waren erg weinig bedrijven, maar er was wel een cooperatie die erg geintersseerd was in meedoen en de man die we spraken had zelf ook allerlei goede ideeen, wel nuttig dus. Natuurlijk was het zoals alles hier niet alleen nuttig, maar ook erg gezellig... er bleek namelijk een gratis lunch te zijn, die we toevallig ontdekten omdat we het trade fair terrein verder aan het verkennen waren. De lunch was ook nog eens erg lekker en we zaten aan tafel met een gezellig Tanzaniaans stel (sowieso waren we de enige blanken, altijd leuk). Het stel bracht ons de 100 meter vanaf de lunch naar de expositieruimte met hun busje... (waar her en der 5 stoelen achterin gemonteerd waren omdat ze 5 kinderen hadden).

's Middags naar het zwembad, wat verder niet zo speciaal was, behalve dat het een hele ervaring is om je een middag en avond niet plakkerig te voelen... Maar de klapper van gisteren kwam 's avonds! We waren naar een Deense film geweest en die was leuk maar duurde vrij lang waardoor we onze rechtstreekse bus niet meer konden nemen. Die gaan namelijk maar tot negen uur. Tot nu toe namen we altijd een taxi als we de laatste bus misten, maar nu stopte er nog een bus naar Kariakoo (een wijk dichtbij het centrum). We begrepen van de conducteur dat we zijn bus ook konden nemen. We zijn maar ingestapt terwijl we helemaal geen idee hadden hoe we dan thuis konden komen. Maar in de bus waren er meerdere mensen die ons door middel van duimbewegingen duidelijk maakten dat we niet verkeerd gingen. Eentje zei dat hij ons wel weg zou brengen omdat hij bij ons in de buurt woonde. Toen we in Kariakoo aankwamen, bracht onze gids ons naar de bus naar Mtoni (zie rechterkolom). Er stonden daar trouwens nog veel meer bussen en onze gids vertelde dat die tot na een uur door gingen, goede tip dus! We zijn vaker gewaarschuwd dat de meeste Tanzanianen alleen op ons geld uit zijn, maar deze stond erop dat hij onze bustickets zou betalen. Als dank trakteerden we hem op een sodaatje in een bar tegenover het leger des heils. Daar vertelde hij dat hij zowel in het nationale voetbalteam als in YANGA (een van de twee belangrijke Tanzaniaanse teams) speelt. Hij heette Salvator Edward en alle Tanzanianen die we vandaag spraken kenden hem! Jullie gaan nog veel van hem horen, dus onthoud de naam.

Ondertussen zijn we naar het huisje van die Indier geweest. Lekker groot en ook niet duur, maar iets te primitief voor ons, zonder WC, ventilatoren, douche en keuken. Donderdag hebben we twee Nederlanders ontmoet die in januari terug naar Nederland gaan. Hun huis hebben we vrijdag bekeken en was een stuk leuker.

18 november 1999
Karen is ondertussen aan het werk en ik heb als huiswerk opgekregen om aan de site te werken. Ja, ze houdt me lekker bezig. Gister had ik als taak om fruit te kopen, geld te wisselen en een bankrekening te openen. Volgens mij denkt ze dat ik superman ben ofzo. Het was even doorwerken, maar het is me uiteindelijk gelukt alles af te ronden voor dat Karen thuis kwam. ;-) Wel raar om de hele dag maar een beetje sodas te drinken en ijsjes te eten terwijl Karen het geld aan het verdienen is. Nou ja, na kerst (als Karen's werk voorbij is) is het misschien omgekeerd. Misschien moet ik stiekem vast wat taakjes voor d'r bedenken.

We blijven maar nieuwe features ontdekken aan ons huisje bij het salvation army. Zo kwamen we er gister achter dat we onze kleren er gratis kunnen laten wassen. We hoeven onze vuile was alleen maar op de grond te leggen. Jammer genoeg mogen het per dag maar twee kledingstukken zijn en we hebben ondertussen al heel wat vuil gemaakt. Maar als we een beetje zuinig aan doen, denk ik dat we de achterstand wel in kunnen halen. Gister hebben we ook ontdekt dat er tijdens het ontbijt ook thee zonder melk (tot nu toe dronken we altijd melk met een beetje thee er in) serveren. Dat zit namelijk in al die thermoskannen die altijd net niet op onze tafel stonden... Wat mij betreft zitten we hier dus nog wel even goed. Karen mist de keuken wel, daar heb ik om een of andere reden minder moeite mee. :)

Van acclimatiseren is tot nu toe niet echt sprake geweest. Je kan hier namelijk alles te eten vinden wat er in Nederland is, maar dan lekkerder (behalve drop, maar daar hebben we nog een waardebon voor achter de hand) en het stikt hier van de Nederlanders. We hebben zelfs een Nederlandse huisarts. Het gebrek aan bioscopen wordt voorlopig opgevangen door the European Film Festival dat deze week is begonnen. In twee weken wordt onder andere Left Luggage, De Poolse Bruid en The Fifth Element gedraaid. Eigenlijk heeft dat festival als doelstelling de locale bevolking een indruk van Europa te geven, maar voorlopig zitten er meer blanken die behoefte hebben aan ... eh... een indruk van Europa (ofzo). We zijn ook al getipt voor een oud en nieuw feest. Het zou een groot feest gaan worden, ergens ver weg in de bergen. Hoewel we liever naar Rufus 2000 in Friesland zouden willen (de veel geprezen opvolger van Ameland 1999), hebben we besloten toch maar voor dit lokale feest te kiezen. Je krijgt korting als je je in november opgeeft. Geef dus voor 1 december aan ons door als je met ons oud en nieuw in Tanzania wilt komen vieren. Dat scheelt je weer een paar gulden op je vakantie!

Tot slot hebben we nog een berichtje voor jullie ingesproken. Dat maakt de afstand helemaal klein. Foto's laten nog een beetje op zich wachten omdat we nog helemaal geen foto's genomen hebben. Moeten we misschien maar een mee beginnen. Het geluisfragment staat als het goed is tussen de lijst met links. Hoop dat het een beetje af te spelen is.

15 november 1999
Ik hoor net dat dat Karen ook voor een maand onder de pannen is. Precies ja! (Hier is Karen even). Ik ga namelijk voor het National Cleaner Production Centre (zij adviseren het bedrijfsleven hier hoe ze milieuvriendelijker kunnen produceren, en de TU Delft wil graag met hen samenwerken) een project proposal afmaken en dat voor Kerst bij de NL ambassade indienen. Jasper heeft vandaag afgesproken met het Computing Centre dat hij over twee weken gaat beginnen. Kan hij mooi naar een huis gaan zoeken.

11 november 1999
Jawel, daar zijn we weer. Gisteravond hadden we eigenlijk een afspraak met twee mensen van de TU in HET Chinese restaurant in Dar es Salaam centrum. Er bleken helaas ondertussen wel meer Chinese restaurants te zijn en die afspraak mislukte dus nogal. Maar: we hebben ze vandaag gevonden op de universiteit van Dar es Salaam (o! wat een mooie campus, met palmbomen, op een heuvel, uitzicht op de stad), in het Computing Centre (ik heb nog nooit in Tanzania zo'n schone en fris-ruikende WC gezien, maar het gebouw is dan ook net nieuw). We hebben een gesprekje gehad met de TU-ers en Mr. Beda, de baas van het Centre en het lijkt er op dat Jas maandag kan beginnen...pfoei beetje erg snel. Ik (Karen dus) ga morgen uitzoeken hoe duur de tickets naar Zimbabwe zijn. Ik vind het maar spannend, net hier en dan alweer eventjes weg. Als dat niet te duur is ga ik volgende week op gesprek daar (voor een functie in Tanzania). Vanochtend zijn we bij UNAIDS langs geweest want die hebben een functie (via het ministerie in Den Haag, dus daar moet ik ook solliciteren, maar ik dacht het staat leuk als ik alvast met de Country Programme Adviser heb gesproken, want dat zou dan mijn bazin worden. Helaas, ze was er niet.... morgen kan ik haar proberen te bellen, dus dan zien we verder.)

Tanzania en de Tanzanianen zijn nog steeds erg leuk en relaxed en behulpzaam en ga zo maar door. Het huisje bij het Salvation Army is ook okee, klein maar voorlopig niet te klein (ca. 20 m2) en alles is er, bed, klamboe, tafel, kast, douche (niet eens zo erg koud), WC (je kan 1x per half uur doortrekken), met ontbijt en het wordt iedere dag schoongemaakt en er zijn (nog) geen enge beesten en niet al te veel muggen, dus wat willen we nog meer.

10 november 1999
Zo, we zijn weer online. En dat voor maar Tsh* 1000 per uur! We hebben niet zoveel tijd om alles te vertellen, omdat we vanavond al onze eerste afspraak hebben met een potentiele werkgever. Ja, we zijn al lekker aan het netwerken. :-) We hadden ons best gedaan om de bagage tot de gram nauwkeurig af te wegen (we hadden slechts drie kilo over gewicht), maar daar werd helemaal niet naar gekeken. Daarna zijn we door heel veel mensen uitgezwaaid. Zo, dan voel echt goed dat je weg gaat! De reis is helemaal goed gegaan. Geen Annick taferelen dus. Alhoewel, Jaspers koptelefoon had maar aan een kant geluid. Dat was dus wel ff een zware reis!

Gister hebben we ons huisje in het Salvation Army betrokken. Die verhuren (hele) kleine huisjes voor weinig geld. We hebben er eentje uitgekozen waar de (koude) douche werkt. Vandaag zijn we naar de NL ambassade geweest, ze hadden er geen baan, maar wel veel tips en adressen. Zo hebben we alweer voor een weekje huiswerk. Verder zijn we op zoek geweest naar een Swahili cursus, die bleken ze ook in het Salvation army te geven. Handig hoor!
Kusjas en Knufkaren

7 november 1999
Morgen avond zijn we uit te zwaaien! Ons vlucht nummer is BA8120 en het vliegtuig vertrekt om 19:40. We hebben geen idee waar we zoal rondlopen, maar bel ons maar (06-22965885).

Poppetje

Paginas
Welkom
Trouwen!
Adres
Geluidjes
Linkjes
Begrippen
Vragen
Tanzatest

Fotoboek
Algemeen
Bewoners
Bezoekers

Gastschrijvers
Anneke
Carel
Gert
Guus
Jan Willem
John
Joost
Lulu
Marjolein

Archief
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
Maart 2001
Februari 2001
Januari 2001
December 2000
November 2000
Oktober 2000
September 2000
Augustus 2000
Juli 2000
Juni 2000
Mei 2000
April 2000
Maart 2000
Februari 2000
Januari 2000
December 1999
November 1999